آشنایی با تاریخ و جغرافیایی منطقه آسیای شرقی
History of East Asia
The history of East Asia covers the people inhabiting the eastern subregion of the Asian continent known as East Asia from prehistoric times to the present. The region has been well known for the ancient civilizations of ChinaJapan, and Korea which flourished throughout the region and continued until present day.
تاریخ آسیای شرقی
تاریخ آسیای شرقی، مردم مقیم ناحیه ی شرقی قاره ی آسیا که به عنوان شرق آسیا شناخته می شود، از روزگار ماقبل تاریخ تاکنون را پوشش می دهد. این سرزمین به جهت تمدن های باستانی چین، ژاپن و کره که سراسر ناحیه رشد کردند و تا به امروز باقی مانده اند، شناخته شده است.
Many belief systems or religions evolved, flourished or spread in East Asia which includes Confucianism, Buddhism, Taoism and Islam. Prehistorically China was under the regime of Xia, Shang and Zhou dynasties followed by, historically Qing and Han dynasties.
برخی معتقدند نظام ها و ادیان در آسیای شرقی شکل گرفته، شکوفا شده یا منتشر شده اند که شامل کنفسیوس گرایی، بودا گرایی، تائو گرایی و اسلام می باشند. در طول دوران ماقبل تاریخ، چین تحت حاکمیت سلسله های شیا، شانگ و ژو (زو) و به دنبال آن در طول تاریخ، دودمان های چینگ و هان بوده است.
For a long period in prehistory and known history, these three regions had their own style of inter-regional politics, culture and trades, which was relatively less affected by outside world. These region, or countries as we know them today, were under the rule of many dynasties or government systems and there boundaries were kept on changing due to inter dynasty wars on a same region or wars between regions.
برای دوره ای طولانی در ماقبل تاریخ و تاریخ شناخته شده، این سه منطقه، سبک سیاست ها، فرهنگ و تجارت های درون منطقه ای خود را داشتند، که دارای تأثیر نسبتا کمی بر جهان خارج بود. این مناطق یا کشورها، همانگونه که ما امروز می دانیم، تحت حاکمیت سلسله ها یا نظام های دولتی بسیاری بودند و این مرزها براساس جنگ های درون دودمان در همان منطقه یا جنگ های بین مناطق متغیر بودند.   
In prehistory, homo erectus lived in East and Southeast Asia from 1.8 million to 40,000 years ago. Recorded civilization dates to approximately 2000 BC in China.
در ماقبل تاریخ، هومواِرِکتوس ها در شرق و جنوب شرق آسیا از 1.8 میلیون تا 40،000 سال پیش زندگی می کردند. تاریخ تمدن ثبت شده در چین به 2،000 سال قبل از میلاد باز می گردد.

Prehistory

Homo erectus ("upright man") is believed to have lived in East and Southeast Asia from 1.8 million to 40,000 years ago.
ماقبل تاریخ
فرض براین است که هوموارکتوس ها (انسان راست قامت)، در شرق و جنوب شرق آسیا از 1.5 میلیون تا 40،000 سال پیش زندگی می کردند.
 Fossils representing 40 Homo erectusindividuals, known as Peking Man, were found near Beijing at Zhoukoudian that date to about 400,000 years ago. The species was believed to have lived for at least several hundred thousand years in China, and possibly until 200,000 years ago in Indonesia. They may have been the first to use fire and cook food.
فسیل های نشان دهنده ی 40 فرد هوموارکتوس که به عنوان انسان پکن شناخته می شود، در نزدیکی پکن در زوکودیان پیدا شده که به حدود 400،000 سال قبل باز می گردد. گونه هایی که گمان می رود در مدت چندین صد هزار سال در چین و احتمالا تا 200،000 سال قبل در اندونزی می زیسته اند. ممکن است آنها برای اولین بار از آتش و غذای پخنه استفاده کرده باشند.
Homo sapiens migrated into inland Asia, likely by following herds of bison and mammoth and arrived in southern Siberia by about 43,000 years ago and some people moved south or east from there.
انسان های خردمند احتمالا با دنبال کردن گله گاومیش ها و ماموت ها به خشکی آسیا مهاجرت کرده اند و تقریبا 43،000 سال قبل به جنوب سیبری رسیده اند و برخی مردم از آنجا به سمت جنوب و شرق حرکت کرده اند.

The earliest sites of neolithic culture include Nanzhuangtou culture around 9500 BC to 9000 BC, Pengtoushan culture around 7500 BC to 6100 BC, Peiligang culture around 7000 BC to 5000 BC.
مکان های اولیه ی تمدن نوسنگی دربرگیرنده ی تمدن نان ژوانگ تو در حدود سالهای 9،500 تا 9،000 ق.م، تمدن پِنگ توشان حدود سالهای 7،500 تا 6،100 ق.م، و تمدن پئی لی گَنگ در حدود سالهای 7،000 تا 5،000 ق.م می باشند.
The Jeulmun pottery period is sometimes labeled the "Korean Neolithic", but since intensive agriculture and evidence of European-style 'Neolithic' lifestyle is sparse at best, such terminology is misleading. The Jeulmun was a period of hunting, gathering, and small-scale cultivation of plants.Archaeologists sometimes refer to this life-style pattern as 'broad-spectrum hunting-and-gathering'.
گاهی اوقات دوره ی سفالی جئولمون، نوسنگی کره قلمداد می شود، ولی چون کشاورزی متمرکز و شواهد شیوه ی زندگی نوسنگی به سبک اورپایی در بهترین حالت پراکنده است، [کاربرد] این چنین اصطلاحی مغالطه می باشد. جئولمون دوره ای از شکار، گردآوری و پرورش گیاهان در مقیاس کوچک بود. باستان شناسان گاهی به این الگوهای سبک زندگی به عنوان طیف وسیعی از شکار و گردآوری اشاره می کنند.
The Jōmon period occurred in Japan from circa 14,000 BC to 300BC, with some characteristics of both Neolithic and Mesolithic culture.
دوره ی جومون در ژاپن، تقریبا از سال 14،000 ق.م تا سال 300 ق.م با برخی مشخصه ها از هردو تمدن نوسنگی و میان سنگی واقع شد.

China

Ancient Chinese dynasties

The Xia dynasty of China (from c. 2100 to c. 1600 BC) is the first dynasty to be described in ancient historical records such as Sima Qian's Records of the Grand Historianand Bamboo Annals.

چین

سلسله های چین باستان

دودمان های شیای چین (از حدود سال 2،100 ق.م تا حدود 1،600 ق.م) اولین سلسله ای است که در پیشینه های تاریخ باستان مانند پیشینه های مورخ بزرگ از سیما چین و سالنامه ی بامبو شرح داده شده است.

Following this was the Shang dynasty, which ruled in the Yellow River valley. The classic account of the Shang comes from texts such as the Classic of HistoryBamboo Annals and Records of the Grand Historian. According to the traditional chronology, the Shang ruled from 1766 BC to 1122 BC, but according to the chronology based upon the "current text" of Bamboo Annals, they ruled from 1556 BC to 1046 BC.
بعد از این [سلسله]، دودمان شانگ بود که بر دره ی رود زرد حکومت می کرد. گزارش قدیمی از شانگ از متونی مانند ادبیات تاریخ باستان، سالنامه ی بامبو و پیشینه های مورخ بزرگ رسیده است. بر طبق گاهشماری نقل شده، [دودمان] شانگ از سال 1766 تا 1122 ق.م حکومت می کرد، اما طبق تاریخ شماری مبتنی بر "متن معاصر" سالنامه ی بامبو، آنها از سال 1556 تا 1046 ق.م حکومت می کردند.
The Zhou dynasty of (c. 1046–256 BC lasted longer than any other dynasty in Chinese history. However, the actual political and military control of China by the dynasty, surnamed Ji(Chinese), lasted only until 771 BC, a period known as the Western Zhou. This period of Chinese history produced what many consider the zenith of Chinese bronze-ware making. The dynasty also spans the period in which the written script evolved into its modern form with the use of an archaic clerical script that emerged during the late Warring States period.

دودمان زو (تقریبا از سال 1046 تا 256 ق.م) از هر سلسله ی دیپری در تاریخ چین بیشتر دوام داشته است. هر چند کنترل سیاسی و نظامی واقعی چین توسط این دودمان را که به جی نسبت می دهند فقط تا سال 771 ق.م، دوره ای که به عنوان زوی غربی شناخته شده، تداوم داشت. این دوره از تاریخ چین زمانی گسترش یافت که بسیاری آن را اوج ساخت اشیای برنزی چینی در نظر می گیرند. این سلسله نیز دوره ای را در بر می گیرد که در آن متون کتبی در شکل جدیدشان، با استفاده از یک سند دفتری قدیمی که در طی دوره ی دولت های جنگ طلب پیدا شده بود، تکامل یافت.

Historically, cultures and countries strongly influenced by Confucianism include mainland ChinaHong KongMacauKoreaTaiwanJapan, and Vietnam, as well as various territories settled predominantly by Chinese people, such as Singapore. In the 20th century, Confucianism’s influence has been greatly reduced. More recently, there have been talks of a "Confucian Revival" in the academia and the scholarly community.

از لحاظ تاریخی تمدن ها و کشورهایی شامل سرزمین اصلی چین، هنگ کنگ، ماکائو، کره، تایوان، ژاپن و ویتنام، همچنین سرزمین های غالبا آباد شده بوسیله ی مردم چین مانند سنگاپور از مکتب کنفسیوس تأثیر پذیرفته اند. در قرن بیستم، تأثیر مکتب کنفسیوس به شدت کاهش یافته است. اخیرا صحبت های از "احیای کنفسیوس" در محیط دانشگاهی و انجمن پژوهشی وجود داشته است.

Buddhism

Buddhism has also been a major influence on east Asian culture. It was introduced to China during the Han dynasty.

بوداگرایی

بوداگرایی نیز تأثیر عمده ای بر فرهنگ آسیای شرقی داشته است. این مکتب در دودمان هان به چین عرضه شد.

Taoism

The first organized form of Taoism, the Tianshi (Celestial Masters') school (later known as Zhengyi school), developed from the Five Pecks of Rice movement at the end of the 2nd century CE; the latter had been founded by Zhang Daoling, who claimed that Laozi appeared to him in the year 142. The Tianshi school was officially recognized by ruler Cao Cao in 215, legitimizing Cao Cao's rise to power in return. Laozi received imperial recognition as a divinity in the mid-2nd century BCE.

تائوگرایی

نخستین شکل سازمان یافته ی تائویسم، مدرسه ی تیان شی (استاد الهی)، (قبلا به عنوان مدرسه ی ژنگ یی شناخته می شد)، از نهضت پنج پِک برنج بود که در پایان قرن دوم میلادی گسترش یافت؛ شکل بعدی توسط ژانگ دائولینگ، که ادعا می کرد لائوتسه در مقابلش ظاهر شده، در سال ۱۴۲ پایه ریزی شده بود. لائوتسه در اواسط قرن دوم میلادی، به عنوان یک خدا مورد پذیرش امپراطوری قرار گرفت.

Taoism, in form of the Shangqing school, gained official status in China again during the Tang Dynasty (618–907), whose emperors claimed Laozi as their relative. The Shangqing movement, however, had developed much earlier, in the 4th century, on the basis of a series of revelations by gods and spirits to a certain Yang Xi in the years between 364 and 370.

تائویسم مجددا در طی دودمان تانگ در چین، در قالب مدرسه ی شانگ کینگ، به وضعیت رسمی رسید(618-907)، آنگونه که امپراطوران از لائوتسه به عنوان فامیلشان یاد می کردند. نهضت شانگ کینگ هر چند خیلی زودتر، در قرن چهارم، بر مبنای یک سلسله الهاماتی بوسیله ی خدایان و ارواح به یک یانگ ژی خاص بین سالهای 364 تا 370 گسترش یافته بود.

Qin and Han Dynasties

دودمان های چین و هان

Extent of Qin Dynasty

وسعت دودمان چین

In 221 BC, the state of Qin succeeded in conquering the other six states, creating the first imperial dynasty of China for the first time. Following the death of the emperor Qin Shi Huangdi, the Qin dynasty collapsed and control was taken over by the Han dynasty in 206 BC. In 220 AD, the Han empire collapsed into the Three Kingdoms. The series of trade routes known as Silk Road began during the Han dynasty.
در سال 221 ق.م، دولت چین با موفقیت در تسخیر شش دولت دیگر، برای اولین بار نخستین دودمان امپراطوری چین را ایجاد کرد. به دنبال مرگ امپراطور چین، شی هوانگ دی، دودمان چین سقوط کرد و کنترل [چین] توسط سلسله ی هان در سال 206 ق.م بدست گرفته شد. در سال 220 م، امپراطوری هان به سه امپراطوری تجزیه شد. مجموعه ای از راه های تجاری که به عنوان جاده ی ابریشم شناخته می شوند در طول دودمان هان بوجود آمدند.

Three Kingdoms Period

دوره ی سه امپراطوری
آپلود عکس" alt="" />
Three Kingdoms on the eve of conquest of Shu by Wei
سه امپراطوری در آستانه تسخیر شو بوسیله ی وئی
The Three Kingdoms Period consisted of the kingdom of WeiShu, and Wu. It began when the ruler of Wei, Cao Cao, was defeated by Liu Bei and Sun Quan at the Battle of Red Cliffs. After Cao Cao's death in AD 220, his son Cao Pi became emperor of Wei. Liu Bei and Sun Quan declared themselves emperor of Shu and Wu respectively. Many famous personages in Chinese history were born during this period, including Hua Tuo and the great military strategist Zhuge LiangBuddhism, which was introduced during the Han Dynasty, also became popular in this period. Two years after Wei conquered Shu in AD 263, Sima Yan, Wei's Imperial Chancellor, overthrew Wei and started the Western Jin Dynasty. The conquest of Wu by the Western Jin Dynasty ended the Three Kingdoms period, and China was unified again. However, the Western Jin did not last long. Following the death of Sima Yan, the War of the Eight Princes began. This war weakened the Jin Dynasty, and it soon fell to the kingdom of Han Zhao. This ushered in the Sixteen Kingdoms.

دوره ی سه امپراطوری عبارت بود از امپراطورهای وئی، شو و وُو. این دوره زمانی آغاز شد که حاکم وئی، کائو کائو بوسیله ی لئو بئی و سان کوان در نبرد صخره های سرخ شکست خورد. پس از مرگ کائو کائو در سال 220م، پسرش کائو پی امپراطور وئی شد. لئو بئی و سان کوان خودشان را به ترتیب امپراطور شو و وُو اعلام کردند. بسیاری از شخصیت های معروف در تاریخ چین، شامل هوآ توآ و ژوگه لیانگ، استراتژیست ماهر جنگی، در طی این دوره متولد شدند. بوداگرایی که در طول دودمان هان باب شد، در این دوره نیز محبوب گشت. دو سال بعد، حکومت وئی حکومت شو را در سال 263 م مغلوب کرد، سیما یان، صدر اعظم امپراطوری وئی، حکومت وئی را برانداخت و دودمان جین غربی را بنیان گذاری کرد. تسخیر حکومت وُو توسط دودمان جین غربی، دوره ی سه امپراطوری را به پایان رساند و چین دوباره یکپارچه شد. هر چند، چین غربی زیاد دوام نیاورد. به دنبال درگذشت سیما یان جنگ هشت شاهزاده شروع شد. این جنگ دودمان چین را تضعیف کرد و طولی نکشید که توسط امپراطور هان ژائو تسخیر شد. این امر طلیعه ی شانزده امپراطوری بود.





Admin Logo
themebox Logo